On przyjdzie znów!

On przyjdzie znów, On przyjdzie znów!
Tak, mój Pan przyjdzie znów.
Jezus, mój Pan przyjdzie znów.
Na dźwięk trąby powstaną zbawieni wszystkich ras.
Tam, na obłokach Pan spotka wszystkich nas.
On przyjdzie znów, On przyjdzie znów!
Tak, mój Pan przyjdzie znów.
Jezus, mój Pan przyjdzie znów.
Ja nie wiem jak i nie znam dnia,
Ale wiem, że mój Pan przyjdzie znów.

OD REDAKCJI
Drodzy Czytelnicy!

Co jakiś czas w każdym Państwie odbywają się wybory. Ludzie zastanawiają się kogo wybrać do parlamentu czy na prezydenta. Znów odżywają w nich nadzieje na lepsze po wyborach życie. Analizują programy partii, porównują je i wybierają te, które w ich mniemaniu są najlepsze. 
	O sprawach tych myślą także wierzący. Ciągle na nowo powraca temat: czy wierzący powinni brać udział w wyborach? Czy nie powinni oni przez mądry wybór pozytywnie wpłynąć na losy kraju? Czy nie byłoby dobrze gdyby takim kandydatem była osoba wierząca? Czy wierzącym nie byłoby wtedy lepiej? Czy nasza ziemska ojczyzna nie potrzebuje kogoś takiego? Czy w państwie nie żyłoby się nam po prostu lepiej?	
	Pewnego razu wierzący rozdawali chrześcijańską literaturę. Do stolika podeszła starsza, około siedemdziesięcioletnia niewiasta i przejrzała leżące na nim książki. Po chwili nawiązano rozmowę, w której kobieta zapytała (jako, ze było przed wyborami) o zapatrywanie polityczne naszych braci. Ci odpowiedzieli, że ich ojczyzna jest w niebie, że ich Panem jest Pan Jezus. Zachęcili oni także rozmówczynię, aby u schyłku swojego życia skierowała swój wzrok na Jezusa, nawróciła się i pokutowała. Tym nie chciała się ona zainteresować. Będąc w podeszłym wieku, kupowała gazety z politycznymi artykułami i rozdawała je następnie różnym ludziom próbując ich uświadomić i skłonić do głosowania na konkretną opcję polityczną. „Obym przynajmniej – mówiła – parę lat mogła jeszcze szczęśliwie i dostatnio żyć w państwie bez kłamstw”. A co z niekończącym się życiem wiecznym? Na to pytanie nie miała żadnej odpowiedzi.
„Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa (Filip. 3,20)
Z powyższego wiersza na zadane na początku pytanie odpowiedź płynie sama. Wierzący, który nie jest obywatelem tego świata, nie powinien mieszać się do jego spraw. Spójrzmy na pielgrzymującego Abrahama. Czy był on zaangażowany w życie ówczesnego świata? Przypatrzmy się także Lotowi, jego bratankowi. On postąpił właśnie inaczej. Zasiadał w radzie miasta – bramie Sodomy. „Pod wieczór przyszli dwaj aniołowie do Sodomy, a Lot siedział w bramie Sodomy. Gdy ich Lot ujrzał, powstał, by wyjść na ich spotkanie, i pokłonił się aż do ziemi (1 Moj. 19,1). 
Jaki był efekt postępowania Lota?
1.	Utrata autorytetu:  „Ale oni odparli: Idź precz! I mówili: Jeden jedyny przyszedł tu jako przybysz, a teraz chce być sędzią. Postąpimy z tobą gorzej niż z nimi. Potem bardzo napierali na tego męża, na Lota, i podeszli, aby wyłamać drzwi” (1 Moj. 19,9)
2.	Utrata majętności: „I zniszczył owe miasta i cały okrąg, i wszystkich mieszkańców owych miast oraz roślinność ziemi” (1 Moj. 19,25)
3.	Utrata żony: „Lecz żona Lota obejrzała się za siebie i stała się słupem soli” (1 Moj. 19,26).
4.	Upadek moralny córek: „Upoiły więc ojca swego winem tej nocy. A starsza weszła i spała ze swym ojcem, ale on nie wiedział ani kiedy się położyła, ani kiedy wstała. Nazajutrz rzekła starsza do młodszej: Oto spałam minionej nocy z ojcem swoim. Upójmy go winem także tej nocy, potem wejdź ty i śpij z nim, a zachowamy z ojca naszego potomstwo” (1 Moj. 19,33-34). 

Przypomnijmy tylko, że z tego potomstwa zrodził się odwieczny wróg Izraela: Moabici i Ammonici. 

Czy mamy więc być obojętni na to wszystko co dzieje się wokół nas? Odpowiedź jest także negatywna. 
W 1 Tym. 2,1-4 czytamy: „Przede wszystkim więc napominam, aby zanosić błagania, modlitwy, prośby, dziękczynienia za wszystkich ludzi, Za królów i za wszystkich przełożonych, abyśmy ciche i spokojne życie wiedli we wszelkiej pobożności i uczciwości.
Jest to rzecz dobra i miła przed Bogiem, Zbawicielem naszym, który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. 
Widać stąd jasno, że modlitwy za władzami powinniśmy zanosić zawsze. Apostoł Paweł napomina wręcz wierzących, aby to czynili. Słowo Boże używa tu słowa „błagania”. Czy wznosimy za rządzącymi błagalne modlitwy? Czy czynimy to regularnie, czy tylko od czasu do czasu?
Zachodzi także pytanie, o co powinniśmy się modlić? Odpowiedź dają wiersze 2b i 4. Celem Boga na ziemi nie jest przede wszystkim dobrobyt oraz szczęście jej mieszkańców (chociaż o to Bóg także się troszczy) lecz to, aby ludzie mogli uzyskać zbawienie i dojść do poznania prawdy. Bóg pragnie, aby w obecnym czasie, czasie łaski, ewangelia mogła dotrzeć do wielu zakątków świata. Powinniśmy również dziękować za pokój, który daje nam możliwość zgromadzania się do imienia Jezusa i zwiastowania ewangelii. Do swojej pracy wykorzystuje nas, ludzi, między innymi także wtedy, gdy zanosimy modlitwy za władzami mając na uwadze powyższe wiersze. 
Do Izraelitów Pan powiedział kiedyś przez proroka następujące słowa: „A starajcie się o pomyślność miasta, do którego skazałem was na wygnanie, i módlcie się za nie do Pana, bo od jego pomyślności zależy wasza pomyślność! (Jer. 29:7).
Żydzi, którzy mieli obietnice ziemskie, mieli także dbać o pomyślność swoich wrogów, aby w ten sposób samym zdobyć ziemskie błogosławieństwa. My zaś, którzy mamy obietnice niebiańskie, jesteśmy co prawda na ziemi, ale nasze myśli powinny być ciągle skierowane na rzeczy niebiańskie, a tymi przecież są: „..., aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.
Pamiętajmy więc o naszym najważniejszym celu na ziemi. Pamiętajmy o przestrogach, których udziela nam Słowo Boże. Pamiętajmy o tym, że: NASZ OJCZYZNA JEST W NIEBIE.
Pamiętajmy także o tym, że: „Wiele zamysłów jest w sercu człowieka, lecz dzieje się wola Pana (Przyp. 19,21)

Rozważanie Listu do Filipian 1,18-30

Paweł cieszył się, gdy głoszone było czyste poselstwo Zbawienia, nawet wtedy, gdy działo się to ze złych pobudek, by zaszkodzić osobie Pana. W jakikolwiek sposób głoszona była prawda - wtedy Paweł cieszył się.
W tych niełatwych dla niego okolicznościach Paweł miał wielkie pragnienie: by Chrystus był uwielbiony w jego ciele. Z tego powodu życzył sobie być uwolnionym od wszystkiego, co mogłoby być przeszkodą-czy to w życiu czy w śmierci. Paweł wiedział, że modlitwa Filipian i siła Ducha Świętego będą dla niego wielką pomocą.
Chrystus był jedynym celem i zawartością życia Apostoła Pawła. A gdyby miał umrzeć? To byłoby tylko zyskiem dla niego-gdyż wtedy byłby już u swojego Pana i Zbawiciela. W tym momencie jednak wiedział, że ma do wykonania zadanie - jeszcze w tym życiu - między innymi wobec Filipian. Jego służba jeszcze się nie skończyła .
Wiara w Pana Jezusa wprowadziła Filipian w trudności zewnętrzne (życia codziennego) jak i wewnętrzne (pomiędzy wierzącymi). Oni musieli cierpieć za swoją wiarę, ale także mieli problemy między sobą jako wierzący, gdyż nie we wszystkim byli jednomyślni (rozdz.2,2; 4,2). Paweł nawołuje ich, by pielgrzymowali godnie Ewangelii. Ich zachowanie miało odzwierciedlać to, co głosili. Brak jedności mógł tylko zaszkodzić Ewangelii. Jakąż przeszkodą dla Ewangelii jest dzisiejsze rozproszenie w Chrześcijaństwie! A my wszyscy jesteśmy temu winni.

2,1-11
Paweł był bardzo pokrzepiony darem, który przekazali mu Filipianie przez Epafrodyta do więzienia w Rzymie. Było to dla niego wielką pociechą, kiedy mógł odczuć, jak chętne serce mieli Filipianie dla niego i dla Ewangelii. To wszystko wyraża w 1 wierszu.
Następnie jednak przedstawia problem, który trapił Filipian - brak jedności - i prosił ich, żeby  byli jednego usposobienia, jednej myśli i  mieli tę samą miłość - jak to wcześniej wobec niego okazywali. Jeśli każdy z osobna w pokorze będzie poważał innych bardziej niż siebie i gdy wszyscy będą mieli Pana przed oczyma, wtedy znikną również różnice zdań między nimi.
Dla przykładu pokazuje im usposobienie Pana Jezusa jako godne naśladowania. On, który jest Bogiem, stał się człowiekiem i uniżył się aż do śmierci na krzyżu. Tą drogą mógł iść tylko On sam. Jednak Apostoł chce, byśmy naśladowali to usposobienie, które posiadał Pan . 
Paweł nie mógł poprzestać jedynie na pokazaniu kolejnych kroków uniżania się naszego Pana. On musiał koniecznie powiedzieć o Jego wywyższeniu. Taka była bowiem Boża odpowiedź na wykonanie dzieła Pana na krzyżu. Imię Jezus oznacza: Bóg jest zbawieniem/ratunkiem. Imię to jest związane ze śmiercią Zbawiciela na krzyżu. Przed Nim, niegdyś ukrzyżowanym, ale teraz wywyższonym przez Boga, będzie musiało ugiąć się każde kolano.

Tysiącletnie Królestwo Pokoju. 

Wraz z tym wydarzeniem, którym mamy się obecnie zająć, zamykają się w pewnym sensie czasy końca. Na obecnym etapie rozważania znajdujemy się w czasie królestwa pokoju, który był obiektem wielu biblijnych proroctw. Aby to potwierdzić zacytujmy odcinek z proroctwa Izajasza 65. 

„Oto Ja stworzę nowe niebo i nową ziemię i nie będzie się wspominało rzeczy dawnych i nie przyjdą one na myśl nikomu. A raczej będą się radować i weselić po wszystkie czasy z tego, co Ja stworzę, bo oto Ja stworzę z Jeruzalemu wesele, a z jego ludu radość! I będę się radował z Jeruzalemu i weselił z mojego ludu, i już nigdy nie usłyszy się w nim głosu płaczu i głosu skargi. Nie będzie już tam niemowlęcia, które by żyło tylko kilka dni, ani starca, który by nie dożył swojego wieku, gdyż za młodzieńca będzie uchodził, kto umrze jako stuletni, a kto grzeszy, dopiero mając sto lat będzie dotknięty klątwą. Gdy pobudują domy, zamieszkają w nich, gdy zasadzą winnice, będą spożywać ich plony. Nie będą budować tak, aby ktoś inny mieszkał, nie będą sadzić tak, aby ktoś inny korzystał z plonów, lecz jaki jest wiek drzewa, taki będzie wiek mojego ludu, i co zapracowały ich ręce, to będą spożywać moi wybrani. Nie będą się na próżno trudzić i nie będą rodzić dzieci przeznaczonych na wczesną śmierć, gdyż są pokoleniem błogosławionych przez Pana, a ich latorośle pozostaną z nimi. I zanim zawołają, odpowiem im, i podczas gdy jeszcze będą mówić, Ja już ich wysłucham. Wilk z jagnięciem będą się paść razem, a lew jak bydło będzie jadł sieczkę, wąż zaś będzie się żywił prochem. Nie będą źle postępować ani zgubnie działać na całej świętej górze - mówi Pan.”
							Iz. 65:17-25

Jednym z miejsc mówiących o tym, że królestwo pokoju trwać będzie tysiąc lat jest objawienie 20,2-7. Znajdujemy to wyrażenie sześć razy. 

Następne miejsca mówiące o tym to: Psalm 22,26-31; Psalm 45; 72; 110; 111; 132; 133; 145, Izajasz 2,2-4; 9,7; 11,6-16; 25,6-8; 32,1-5.15-18; 33,17-20; 35,1-10; 54,13; 66,10-14.18-24; Jeremiasz 31,31-40; potem Ezechechiel 40-48, gdzie dokładnie jest opisana nowa świątynia, która powstanie w tysiącletnim królestwie; Daniel 7,27; Ozeasz 14,4-8; Joel 3,17; Amos 9,11-15; Sofoniasz 3,5.9-20; Aggeusz 2,7-9; Zachariasz 6,13 i 14,6-21.

W tym momencie Król Sprawiedliwości wjeżdża do Jerozolimy i zasiada na tronie chwały. Zniszczy on częściowo ze swoim narodem wszystkich wrogów Izraela. Wszystkie najstraszniejsze sądy, o których mówi księga Objawienia dotkną mieszkańców ziemi. W okresie „zmierzchu chrześcijaństwa“, kiedy Bóg mógł podarować człowiekowi wspaniałe błogosławieństwa, ludzie odwrócili się od Boga i oddali się panowaniu zwierzęcia, za co wielu z nich zginęło. Natomiast ci, którzy będą jeszcze żyć to ci, którzy nie słyszeli wcześniej ewangelii łaski i nie mieli okazji się nawrócić. 

Wszyscy Żydzi, którzy przyjęli antychrysta jako mesjasza, również zginą w czasie wojen. Żaden bezbożny Żyd nie wejdzie do tego Królestwa: „A twój lud będą stanowić tylko sprawiedliwi“ (Iz. 60,21). Sąsiednie ludy arabskie będą pokonane, a w końcu i armia rosyjska polegnie na górach Izraela.
 
Chociaż straszne nastaną wtedy sądy, jednak Bóg zostanie przez to uwielbiony, wtedy dopiero jego sprawiedliwość jak nigdy rozprzestrzeni się na całej ziemi. Wspominając te sądy Izajasz pisze:, „Lecz Pan Zastępów będzie wywyższony przez sąd, a Święty Bóg okaże się świętym przez sprawiedliwość“ Skutkiem tego ziemia pełna będzie poznania Pana, tak, jak ziemia przykrywa dno morza (Iz. 11, 9). Oprócz tego mieszkańcy ziemi uczyć się będą sprawiedliwości, kiedy Bóg ześle na ziemię sąd (Iz. 26,9.) Tak, ziemia musi być oczyszczona przez sądy. Bóg usunie wszystkich swoich wrogów i przez to przygotuje podstawy dla swego królestwa, w którym panować będą sprawiedliwość i pokój. Chociaż tak bardzo zatrważa nas może myśl o nadchodzących sądach (pomimo, że prawdziwego kościoła nie będzie już na ziemi), to jednak bardzo się cieszymy z tego, że wskutek tego zostanie przygotowany grunt pod to królestwo. 

Wróćmy teraz z powrotem do Izajasza 65, Cytowany fragment rozpoczyna się od stwierdzenia, że Bóg stworzy nowe niebo i nową ziemię. Jeśli czyta się ten fragment powierzchownie i porówna z Obj. 20,11 i 21,1, można by odnieść wrażenie, że to nowe stworzenie odnosi się do przyszłego, wiecznego stanu (patrz rozważnie później). Jednak Izajasz 65,20 wyraźnie ukazuje, że na opisanej przez niego „nowej ziemi” występuje dalej śmierć i sąd. Jeśli weźmie się dodatkowo pod uwagę, że starotestamentowe proroctwa nie wychodziły poza obręb tysiącletniego królestwa, to staje się jasne, że „nowe niebo” i „nowa ziemia” z Izajasza 65 odnosi się do oczyszczonego nieba i oczyszczonej ziemi na okres tego królestwa. 

Z tego wynika jasno, że nowe stworzenie daje początek temu królestwu. W tym sensie mówił także Pan Jezus o nowonarodzeniu (Mat. 19,28). Bóg otoczy Jerozolimę weselem, a swój lud zachowa radości (w. 19). W czasie tym śmierć będzie wyjątkiem i dotknie człowieka jedynie za jawny grzech odstępstwa od Boga. Żadne dziecko nie urodzi się martwe. Starzec dożyje sędziwego wieku. Nikt z ludzi, również żyjących przed potopem, nie przekroczył wieku  tysiąca lat, co w przyszłości będzie regułą dla ludzi, którzy wejdą do Tysiącletniego Królestwa. Matuzalemowi, mężowi starotestamentowemu, brakowało 31 lat do osiągnięcia wieku tysiąca lat. (1 Moj. 5,27). Jeśli ktoś umrze jako stuletni – a będzie to miało miejsce w przypadku jawnego grzechu, będzie nazwany młodzieńcem. 

Bóg spełni różnorodne proroctwa, które dał swojemu ludowi. Będzie on miał udział we wszelkich błogosławieństwach nowego stworzenia, korzystał ze wszelkich zmian związanych ze wspaniałymi błogosławieństwami tego królestwa. Oni starają się współtworzyć „rajskie” warunki: będą budować i zakładać winnice, tak, jak to czytaliśmy w powyższym tekście. 
 
Nastaną też ogromne zmiany w świecie zwierząt. Wilk i jagnię będą się razem paść, co dzisiaj jest nie do pomyślenia. Lew będzie karmił się słomą tak jak wół. W świecie zwierząt ustanie wzajemne uśmiercanie i pożeranie się tak jak to ma miejsce w obecnym czasie. Przekleństwo, które na wskutek upadku człowieka wpłynęło na świat zwierząt, zostanie w wielkiej części zawieszone: Wąż będzie nadal pełzał na swoim brzuchu i karmił się prochem (por. 1 Mój. 3,14).

Opis ten daje nam małe wyobrażenie i zmianach, które nastąpią w tym czasie. Teraz chcielibyśmy raz jeszcze zebrać cechy charakteryzujące Tysiącletnie Królestwo Pokoju. 
1. Chrystus będzie królem w Jerozolimie nad całą ziemią. Iz. (24,23; Zach. 14,9).
2. Jerozolima stanie się metropolią, z której rozciągać się będą rządy nad całą ziemią. 
3. Jerozolima z jej świątynią stanie się miejscem prawdziwego uwielbienia. Wszystkie narody (tzn. wyznaczeni przedstawiciele) będą musiały stawić się w Jerozolimie raz w roku, aby obchodzić tam święto namiotów, w przeciwnym razie na kraj nie spadnie deszcz (Zach. 14,16-19). 
4. Szatan i jego demony będą związani na tysiąc lat (Obj. 20,2,7; Iz. 24,21.22).
5. Ludzie nie będą umierali, jeśli nie będą występowali przeciwko prawym rządom Chrystusa.
6. Grzechy z nieświadomości będą wybaczane na gruncie ofiary za grzech, gdyż znów będzie wprowadzana służba ofiarnicza (Ezech. 40-48). 
7. Choroby będą dotykały ludzi jedynie w przypadku Bożego ćwiczenia, będzie jednak środek leczący: (Ezech. 47,12; Ps. 103,3; 2 Moj. 15,26). 
8. Nastaną poważne zmiany w naturze: obok zmian w świecie zwierząt nastaną również zmiany właściwości powierzchni ziemi (Zach. 14,10). 

W końcu Tysiącletniego Królestwa szatan będzie raz jeszcze wypuszczony na wolność i będzie miał możliwość zwodzić narody. Posłuży się on przy tym narodem, który jest najbardziej oddalony od Jerozolimy. Wzmianka o Gogu i Magogu może dać nam wyobrażenie o tym, jaką rolę odegra w całej tej sprawie Rosja. Naród ten po tysiącletnim panowaniu Chrystusa powróci do swej ateistycznej przeszłości i będzie przewodził powstaniu przeciwko Bogu, kiedy narody zbuntują się, aby walczyć z Jerozolimą. Bóg zniszczy je ogniem z nieba (Obj. 20,7-9). Są tam w trzech wierszach bogato opisane wydarzenia o końcu Tysiącletniego Królestwa. 

W Księdze Objawienia 20,10 został opisany ostateczny sąd nad szatanem: „A Szatan, który ich zwodził, został wrzucony do jeziora z ognia i siarki” W tym momencie szatan podzieli swój los ze zwierzęciem i fałszywym prorokiem, którzy dostali się tam już przed tysiącem lat. „I będą tam dręczeni dniem i nocą na wieki wieków” (w. 10). Ich sąd nigdy się nie zakończy. 

Czy nie jest to straszne, kiedy w następnych wierszach czyta się o ludziach, którzy dostali się na miejsce wiecznego potępienia? Wcześniej będą musieli jednak stanąć przed wielkim białym tronem i zostać osądzeni.

Krótki przegląd Księgi Objawienia

Objawienie jest księgą proroczą używającą wielu symboli. Niektóre z nich mogą być rozumiane z powodu częstego korzystania z nich w Starym Testamencie, a niektóre wyjaśnia nam sam tekst.

Centrum wszystkich zamiarów Bożych jest Chrystus. Centralnym więc tematem Księgi Objawienia jest Jego uwielbienie. 

Rozdział 1 – 3   

Rozdział 1 wprowadza nas w okoliczności w jakich Jan miał wszystkie widzenia. Sam Chrystus przedstawia się tu Janowi, kiedy przedstawia stan zgromadzeń jako swoich świadectw na ziemi. Następnie poleca napisanie listu do każdego z siedmiu zgromadzeń będących w rzymskiej prowincji Azji (dzisiejsza Turcja). Rozdziały 2 i 3 przedstawiają treść tych listów w poniżej przestawionej kolejności:

Efez reprezentuje wczesny kościół aż do połowy drugiego stulecia. Chociaż Pan o tym zgromadzeniu mógł powiedzieć wiele dobrego, musiał wymienić bardzo znaczący minus – „opuściłeś swoją pierwszą miłość”. 

Smyrna przestawia okres ciężkich prześladowań Kościoła, przez które musiał on przechodzić aż do połowy czwartego stulecia. W tym zgromadzeniu Pan nie gani niczego. 

Pergamon reprezentuje ten okres, w którym państwo przestaje prześladować kościół, a nawet 
zabezpiecza jego istnienie (chrześcijaństwo stało się religią państwową – powstaje kler). To 
polityczne poparcie prowadzi do stanu pomieszania w kościele dobra ze złem, co zostaje 
zganione przez Pana. Stan ten panuje od czwartego do szóstego stulecia. 

Powyższe zgromadzenia reprezentują przeszłą periodę historii Kościoła. 

Tiatyra przedstawia „ciemne średniowiecze“ i rozpoczyna się w siódmym stuleciu. Większa część tych, która nazywa się kościołem, wytrwała w tym ciemnym stanie i pozostanie tak aż do końca historii kościoła. W szesnastym stuleciu, na skutek wielu błędów Tiatyry nastąpiła reformacja i wiele drogich prawd Słowa Bożego ujrzało dzienne światło. Jednak nawet w okresie  tego ciemnego czasu przed reformacją wierna cząstka wierzących trwała przy Panu i Pan ją chwali. 

Sardes przedstawia czas po reformacji, kiedy kościół utonął w martwym formaliźmie (ma imię lecz jest umarły dla Boga). Jednak niektórych Pan nazywa „godnymi“

Filadelfia reprezentuje niewielu wierzących, którzy w XVIII i XIX wieku zawrócili z powrotem do prawd Słowa Bożego. Oni czcili imię Pana. Filadelfia jest zgromadzeniem, które Pan nie gani lecz chwali.  

Laodycea – jest zborem, którego przeciwieństwie do Filadelfii Pan nie chwali, lecz jedynie gani. Jest to stan, który oglądamy dzisiaj. A jednak Chrystus jeszcze stoi u drzwi i kołacze. W rzeczywistości jest to jedynie łaska. 

Pouczenie, które Pismo Święte daje w tych listach nie ogranicza się jedynie do adresatów. Nie jest to także jedynie historyczny opis. Każdy z listów zawiera poselstwo do pojedynczego wierzącego jak i do zgromadzeń, do których były skierowane, do zgromadzeń, które w międzyczasie przestały istnieć. Chciejmy wszyscy wsłuchać się w to, co Duch mówi do zgromadzeń! 

Rozdziały 4 i 5

Na początku 4 rozdziału Jan zostaje w duchu wzięty do nieba, aby zobaczyć wydarzenia, które rozegrają się po zakończeniu historii kościoła, po jego pochwyceniu. W 4 rozdziale widzi on Boży tron i chwałę, oraz otaczających tron 24 starców, którzy reprezentują wierzących zachwyconych podczas powtórnego przyjścia (ST i NT). Oni upadają i uwielbiają Tego, który stworzył wszystkie rzeczy. W 5 rozdziale widzi on w pośrodku tronu zwycięskiego Chrystusa, jakby zabitego Baranka i jako Zbawiciela, który jest uwielbiany przez swoich świętych i od miriadów aniołów. Jan widzi również Chrystusa jako jedynego, który jest godny wziąć z ręki Boga księgę sądów i otworzyć ją. 

Rozdział 6

Sądy, które dotkną ziemię po zachwyceniu prawdziwego kościoła, rozpoczynają się w 6 rozdziale. Są one przedstawione w trzech etapach: siedem pieczęci, siedem trąb i siedem czasz. W wierszu 6 Baranek otwiera pierwsze sześć pieczęci. Pierwsza wprowadza białego konia ze swoim jeźdźcem, co może oznaczać bardzo krótki okres czasu zwycięstwa i pokoju, po którym nastąpią bezpośrednio straszne wydarzenia (1 Tes. 5,3). Otwarcie drugiej pieczęci spowoduje przelew krwi; z ziemi zabrany zostanie pokój. Obecne wojny i zamieszki w wielkich miastach będą niczym w porównaniu z tym, co nastąpi akurat na początku wielkiego ucisku. Przy trzeciej pieczęci ukazuje się czarny koń (symbol trosk i żałoby) i zwiastuje on wielką podwyżkę cen codziennych produktów żywnościowych. Doprowadzi to do głodu. W wyniku otwarcia czwartej pieczęci śmierć nastąpi poprzez miecz, głód i dzikie zwierzęta (por. Ez. 14,21). 
Piąta pieczęć mówi o męczennikach pierwszej połowy okresu ucisku. Pieczęć szósta opisuje straszne trzęsienie ziemi wzbudzające trwogę we wszystkich sercach. Jest rzeczą bardzo interesującą zauważyć podobieństwo pomiędzy opisem tego rozdziału i opisem z Mat. 24,6-10. Również tam czytamy o wojnach, głodach i trzęsieniach ziemi w wierszach 6 i 7 i o męczennikach w wierszu 9. Pan nazywa te wydarzenia „początkiem boleści“ (Mat. 24,8). Te wydarzenia będą miały miejsce w momencie otwarcia sześciu pieczęci

Rozdział 7 i 8 

Zanim zostaje otwarta siódma pieczęć Jan widzi dwie ważne sceny. Są one opisane w siódmym rozdziale, ukazane jakby wtrącenie, zanim w rozdziale ósmym podjęty jest ciąg dalszy opisujący skutki poprzednich wydarzeń. W pierwszej scenie Jan widzi 144 000 ludzi z 12 plemion izraelskich z pieczęciami Bożymi na swoich czołach. Oni reprezentują wszystkich tych, którzy przeżyli wielki ucisk. Są to Boży słudzy, którzy w tym czasie zwiastowali Jego ewangelię królestwa. Następna scena opisuje wielki tłum, którego nikt nie może zliczyć, ze wszystkich plemion i języków. Są to wierzący z narodów, przychodzący z wielkiego ucisku, obmyci krwią Baranka. 

Rozdział 8 przedstawia dalszy ciąg wydarzeń, mających miejsce po otwarciu siódmej pieczęci. Następuje teraz milczenie na około pół godziny, gdyż nastąpią straszne sądy zwiastowane siedmioma trąbami. Pierwsza trąba przywoła grad i ogień pomieszane z krwią, wywołujące wielkie zniszczenia na ziemi. Druga trąba przywołała wielką płonącą górę, która została wrzucona do morza. Przy trzeciej trąbie wielka gwiazda upadła na rzeki. Kiedy zatrąbił trzeci anioł uderzone zostały słońce, księżyc i gwiazdy. Te cztery pierwsze trąby przyniosły plagi o wiele cięższego kalibru niż sześć pieczęci. A jednak sądy, które mają jeszcze nadejść będą o wiele cięższe. Pojawia się anioł, który zwiastuje mieszkańcom ziemi trzykrotne „biada“ i jest to zwiastunem trzech ostatnich trąb. Najprawdopodobniej to, co się wydarzy nastąpi w drugiej połowie ucisku, nazywanej „wielkim uciskiem“.
cdn

Wyrażenie „lepsze” w Liście do Hebrajczyków

Jeśli w księdze Biblii jakieś słowo lub zdanie powtarza się kilka razy, wtedy z całą pewnością zamiarem Ducha Świętego jest zwrócenie naszej uwagi na szczególne znaczenie tego słowa. Tak też każdemu uważnemu czytelnikowi Nowego Testamentu nie ujdzie uwagi, że Piotr często używa słowa: "drogocenny". A w Liście do Hebrajczyków często spotykamy słowo: "lepsze". Wskazuje się w tych miejscach na osoby, miejsca, czy też na pojęcia obyczajowe (moralne). Każdy z tych związków posiada ważne znaczenie, jest także pouczający. Wielką radością jest osobno przyglądać się tym zależnościom, a przy tym odkrywać, z jaką dokładnością i doskonałością wyraża się Pismo Święte. 
Słowo „lepsze” użyte jest w tym liście trzynaście razy (1,4; 6,9; 7,7.19.22; 8,6 dwukrotnie; 9,23; 10,34; 11,16.35.40; 12,24 ). W jedenastu z trzynastu przypadków użyte słowo „lepsze” dotyczy „lepszego” działu świętych Nowego Testamentu w porównaniu z tymi, którzy byli pod starym przymierzem. 
Najpierw jednak kilka ogólnych słów o Liście do Hebrajczyków. Podobnie jak w innych częściach Słowa Bożego, również w tym liście „osobie” dane jest pierwszeństwo przed miejscowościami i rzeczami. Te ostatnie otrzymują swą wagę i znaczenie dopiero przez tę osobę, z którą mają związek. Godne uwagi jest to, że przykładowy obraz i jego wypełnienie się wykazują nie tylko zbieżność, ale także przeciwieństwa. Jeśli na przykład Aaron i inni doznali czci, będąc obrazem Chrystusa, to doznawali oni tej czci dzięki stanowiskom i stosunkom, jakie piastowali. Oni sami byli jednak przeciętnymi ludźmi, którzy w niczym nie byli bliżej Boga, w niczym nie byli lepsi od innych. Inaczej ma się sprawa z Chrystusem. On nadaje każdemu stanowisku i każdej służbie, którą wykonuje, godność  swojej własnej Osoby. Jakiekolwiek nie byłyby stosunki, które on utrzymuje, to on nadaje im ważność i wspaniałość. Jeśli w rozważanym liście przyjrzymy się pierwszemu wierszowi, w którym zostało użyte słowo „lepsze”, to dostrzeżemy, że pojawia się ono w powiązaniu z osobą Syna Bożego. Najpierw jednak zauważmy, że list ten posiada żydowski charakter. Był on też adresowany do żydowskiego odbiorcy. Faktycznie, różnica między tym listem a innymi, skierowanymi do zgromadzeń składających się głównie z greków (pogan), nie może być niezauważona. Oczywiście, że my, chrześcijanie, możemy wyciągać nieocenione korzyści z tego listu, nie możemy jednak mieć wątpliwości co do tego, że wtedy miał on szczególne znaczenie dla wierzących pochodzenia żydowskiego. Ponadto list ten będzie miał również wielką wagę w przyszłości dla żyjących jeszcze Żydów. Stanie się tak jednak dopiero wtedy, kiedy Pan Jezus sprawował będzie kapłaństwo według porządku Melchisedeka. Listy apostoła Piotra noszą podobny charakter. Dobrze jest więc, kiedy z jednej strony wyciągamy korzyści z obietnic danych ludowi izraelskiemu, a z drugiej pozostawiamy błogosławieństwa ludowi, któremu są one dane. Na tym polega właściwa mądrość przy rozważaniu ksiąg Biblii lub ich części. W ten sposób zauważamy prawdziwość słowa: "Wszystko Pismo jest natchnione od Boga i pożyteczne do nauki..." (2Tym. 3,16). 
Syn lepszym od aniołów 
Aniołowie zajmowali w historii Izraela w Starym Testamencie ważną rolę. Bóg posługiwał się nimi w Swych kontaktach z ziemskim ludem. Właśnie w krytycznych sytuacjach występowali oni jako ratownicy lub pomocnicy. Z rąk aniołów lud ten otrzymał także zakon (Dz. Ap. 7,53; por. też Gal. 3,19; Hebr. 2,2). 
Bóg ukazywał się ludowi jako Anioł Pański. Tak więc nie trzeba się zbytnio dziwić, że Żydzi okazywali aniołom prawie zabobonną cześć. Ale pisarz Listu do Hebrajczyków czyni starania, aby odwrócić spojrzenie wierzących Żydów od aniołów, a skierować je na Chrystusa. Chce im pokazać, jak nieskończenie wznioślejszy jest ON, także jako człowiek. Gdyż nie stał się on aniołem, ale człowiekiem; i nie jako anioł zasiadł po prawicy mocy Bożej, lecz jako człowiek. Faktu tego nie mogli pojąć w żaden sposób Żydzi, trudno im było pojąć, że Boska osoba miała się stać człowiekiem. Jednak ich własne Pisma tego dowodziły i pisarz listu im na to wskazuje. Chce im równocześnie objaśnić wyższość chrześcijaństwa w stosunku do żydostwa. Jest to myśl, która jak czerwona nić ciągnie się poprzez cały ten list. 

Co oznacza wyrażenie „stał się”

„...i stał się o tyle możniejszym od aniołów, o ile znamienitsze od nich odziedziczył imię” (Hebr. 1,4).

Na szczególną uwagę zasługuje wyrażenie „stał się". Jest ono przeciwieństwem do tego, czym jest Pan Jezus sam w sobie. W 3 wierszu jest o Nim powiedziane: „On, który jest odblaskiem chwały i odbiciem jego istoty i podtrzymuje wszystko słowem swojej mocy, dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy majestatu na wysokościach”
Są tu użyte słowa: „będąc" i „podtrzymując", a nie „stał się". On jest Stwórcą utrzymującym wszystkie rzeczy. On jest odblaskiem Boga Niewidzialnego. Nie został kimś takim uczyniony. Nie! On jest po prostu wiecznym Bożym Synem w całej swej naturze. Natomiast wyrażenia: „uczyniony” i „stał się”, dotyczą Pana jako Człowieka, w spojrzeniu na Jego uniżenie, jak i na konsekwencje z tym związane. On "był" w postaci Bożej, był równy Bogu, lecz On "uczynił" siebie niczym, jak czytamy na innym miejscu (Fil. 2,6.7). On "był" sam w sobie "Słowem", Ono było takim u Boga i było Bogiem. Mimo tego to „Słowo” stało się Ciałem i mieszkało między nami” (Jana 1, 2.14). A Ten, który z powodu cierpień i śmierci był na małą chwilę nieco niższym od aniołów, który przez cierpienia został "uczyniony" doskonałym, "stał się" teraz w wyniku tego wyższym nad niebiosa (Hebr. 2,9.10; 7,26). 
To, że wyrażenie „stać się” posiada również stronę, która dotyczy nas, widzimy jasno na przykład w poruszającym wierszu z 2 Listu do Koryntian 5: "On Tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy się stali Bożą sprawiedliwością w Nim."  Chrystus został uczyniony czymś, czym z natury nie był (grzechem), abyśmy się stali kimś, kim nie byliśmy z natury (Bożą sprawiedliwością). 

Jak Bóg mówi o Chrystusie?

Chrystus, który dokonał oczyszczenia od wszystkich grzechów stał się poprzez swoje zmartwychwstanie i wywyższenie „lepszy od aniołów” i to o tyle lepszy „o ile znamienitsze odziedziczył imię”. Tym znamienitszym imieniem jest imię „mój Syn”. Aby to wyjaśnić, przytoczymy siedem cytatów ze Starego Testamentu. Zajmiemy się nimi krótko, ale chcielibyśmy poruszyć najistotniejsze sprawy.

Syn
„Gdyż do którego bowiem z aniołów powiedział kiedykolwiek: Tyś jest Synem moim, Jam cię dziś zrodził ? ”(w. 5). Co prawda aniołowie są także czasem nazywani „synami Bożymi” (Job 1,6), ale wyrażenie to opisuje ich pochodzenie: jako stworzenia Boże, zostały uczynione Jego ręką. Aniołowie nigdy nie byli z Bogiem w takim wewnętrznym związku, który opisany jest Hebr. 1. Oni są sługami, a Chrystus – przeciwnie – Synem. Chociaż zstąpił na ziemię i znalazł się w czasie i przestrzeni, pozostał Synem Bożym. Tylko jeden został przy swoim narodzeniu nazwany przez Boga „mój Syn”. Na krótko przed Jego narodzeniem, anioł Gabriel powiedział do Marii: „...dlatego też to, co się narodzi, będzie święte i będzie nazwane Synem Bożym” (Łuk. 1,35). 
	Tak więc jasne jest, że słowa „Jam Cię dziś zrodził” wskazują na Jego czasowy związek z Bogiem. Jest tu mowa o Chrystusie, jako człowieku, który znalazł się na naszym świecie. Nie można byłoby w ten sposób o Nim mówić, gdyby Chrystus nie był odwiecznym Synem Bożym. Przez przyjęcie ciała i krwi Jego związek z Bogiem nie został w żaden sposób naruszony albo ograniczony. On zawsze pozostał Synem, czy to w wieczności, czy jako człowiek umieszczony w czasie, w wieczności pozostanie na zawsze Bogiem Synem. Ten fakt czyni nas szczęśliwymi i prowadzi nas do uwielbienia Jego chwalebnej osoby.
	Drugi cytat: „Ja mu będę Ojcem, a On będzie mi Synem” odnosi się bezpośrednio do Salomona. Jednak tu uczymy się także, że Bóg w tej wypowiedzi myśli o swoim Synu. On stanie się kiedyś królem na Syjonie (Ps. 2,6). I chociaż Jego królowanie zostało odłożone na pewien czas, to mógł On podczas swojej drogi na ziemi be żadnych przeszkód trwać w dwustronnym kontakcie ze swoim Ojcem, który zawszy pomiędzy nimi był i będzie.

Pierworodny
Jako następny jest zacytowany Psalm 97. Pisarz w ten sposób kieruje myślami, że daje Panu Jezusowi tytuł, który w tym psalmie nie występuje: „Pierworodny”. Jest godne uwagi, z jaką dokładnością i stanowczością Pismo Święte mówi o jego Osobie – „w słowach, których naucza Duch” (1 Kor. 2,13). Ewangelista Jan przestawia go swoim czytelnikom jako jednorodzonego Syna Bożego (Jan 1,18; 3,16.18; 1 Jana 4,9). Żaden z innych inspirowanych pisarzy nie mówi o Nim w ten sposób. W Liście do Kolosan 1,15.18 i tutaj (Hebr. 1,6) jak również Rzym. 8,29 oraz w Księdze Objawieniu (1,5) spotykamy wyrażenie „ Pierworodny”.
Tytuł „Jednorodzony” pokazuje nam Go jako osobę Boską i podkreśla odwieczny związek, który występuje pomiędzy Nim i Ojcem. Dotyczy to jedynie jego osoby i tak musi zawsze pozostać. Dwóch „jednorodzonych” być nie może. 
Tytuł „Pierworodny” przeciwnie, wskazuje na jego człowieczeństwo. Ponieważ pojawił się on na świecie, a był dziedzicem wszelkich rzeczy jest oin „pierworodnym”. W tym znaczeniu jest on złączony z innymi: ze swoim stworzeniem (Kol. 1,15), ze swoimi braćmi (Rzym. 8,29) lub z umarłymi (Kol. 1,18); Obj. 1,5). W każdym z tych związków ma on pierwszeństwo. W rzeczywistości tytuł „pierworodny” jest użyty jako przenośnia, jak uczy nas Psalm 89 wiersz 27. Określenie to wskazuje nam na wysokie stanowisko, które on zajmuje.  
	W liście do Kolosan 1 jest on  przedstawiony jago „pierworodny” wszelkiego stworzenia, ponieważ kiedy przyszedł jako człowiek do swego stworzenia, zajął pośród niego pierwsze miejsce. Podstawa do tego pierwszeństwa jest prosta i zarazem wzniosła: On jest Stwórcą. 
	Następnie jest mowa o tym, że Bóg swego pierworodnego „znów wprowadza na okrąg świata” (w. 6). Czy chodzi tu o pierwsze czy drugie przyjście, czy też jest to mowa ogólna o przyjściu – miejsce to jest interpretowane różnie.  Ale z kontekstu raczej wynika wyraźnie, że jest to mowa o objawieniu się Pana w mocy i chwale. A co jest w tym momencie Bożą wolą? „Wszyscy aniołowie Boży powinni go uwielbić.”
	Te słowa pokazują dobitnie, KIM jest ta osoba i jak bardzo przewyższa Syn wszystkich aniołów. Wszelkie stworzenie powinno go uwielbić – Jego, Człowieka Jezusa Chrystusa! Jeśli Pan Jezus nie byłby Boską osobą, albo inaczej - Osobą Boga, byłoby całkowicie niezrozumiałe, że Bóg domaga się jego uwielbienia. Bóg nigdy nie dopuszczał do tego, aby jakiemuś stworzeniu oddawana była boska cześć ( Dz. 25,26; Obj. 19,10; 22,9). Już w zakonie Bóg przykazał: „A odpowiadając Jezus rzekł mu: Albowiem napisano: Panu Bogu swemu pokłon oddawać i tylko jemu będziesz służyć będziesz” ( Łuk. 4,8). Przeciwnie, kiedy król Herod przyjął cześć od śmiertelnego człowieka – „Lud zaś wołał: Boży to głos, a nie ludzki!”- ,uderzył go natychmiast Anioł Pański, ponieważ nie oddał on chwały Bogu (Dz. 12,22.23). Kiedy Pan Jezus był na ziemi, przyjmował chwałę od ludzi jako coś oczywistego, jaku jemu należną. Bożą wolą było, żeby „...wszyscy czcili Syna, tak, jak Ojca” (Jana 5,23). 
	 Jeśli chodzi o aniołów, to już podczas narodzenia Pana poruszone zostały zastępy wojsk anielskich (Łuk. 2,13.14). Gdy nastąpi czas tysiącletniego królestwa, proroctwo z Psalmu 97 wypełni się całkowicie: Syn będzie przedmiotem chwały aniołów. Nie będzie też dla nich żadną trudnością rozpoznać w Nim obiektu swojego uwielbienia. Ludzie widzieli i dalej widzą w nim syna cieśli. Jak wielu odrzuciło go jako Boga! Lecz wśród miriadów wybranych aniołów nie było żadnego, który by w dniu Jego mocy nie oddał Synowi z radością chwały. 

Pytania i odpowiedzi

Pytanie: Czy jest zgodne z Biblią, jeśli jakieś małżeństwo zgromadza się do imienia Pana (jako zgromadzenie)? Alb inaczej mówiąc: czy małżeństwo, tzn. tylko tych dwoje, może się zgromadzać na łamanie chleba itd.? Pan powiedział: „ Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych jest do mojego imienia, tam jestem pośród nich” (Mat. 18,20).  Mając przed oczami ten wiersz, wydaje mi się, że coś takiego może mieć miejsce. Byłbym jednak bardzo wdzięczny za wyjaśnienie tej kwestii, gdyż jestem jeszcze młodym wierzącym. 

Odpowiedź: Odnośnie wyrażenia „dwaj albo trzej” Pan Jezus myśli naturalnie to, co mówi. Tak więc łamanie chleba przez małżeństwo musimy pozostawić sprawą otwartą. Jednak w praktycznym życiu zgromadzenia jest wiele okoliczności, które ten przypadek ukazują jako absolutnie szczególny. Chciejmy przedstawić pewne z tych myśli, ograniczeń i ostrzeżeń. 
1.	Jeśli na jakimś miejscu są tylko „dwaj albo trzej” to nie mogą oni na podstawie swojego uznania tak po prostu łamać chleb bez uprzedniego uzgodnienia tego faktu z sąsiednim zgromadzeniem. W przeciwnym razie byłoby to okazanie niezależności, a nie wyrażeniem jedności ciała. Nie byłoby to więc zgromadzaniem się do imienia Pana. 
2.	Taki przypadek można sobie wyobrazić tylko w szczególnej sytuacji; na przykład w sytuacjach kryzysowych albo wtedy, gdy odległości do sąsiednich zgromadzeń są bardzo duże, lub gdy w danym kraju nie ma wierzących zgromadzających się na gruncie Słowa Bożego. Zawsze jednak, jeśli jest to możliwe, powinno się szukać akceptacji sąsiedniego zgromadzenia, zgromadzającego się na podstawie jedności ciała. 
3.	To, że zgromadzanie się jako zbór jest również zgromadzaniem się dla zbudowania duszy, pochodzi z nauki 1 Kor. 14 i ma szczególne znaczenie: „A co do proroków , to niech mówią dwaj albo trzej, a inni niech rozsądzają”. Ponieważ mamy do czynienia tylko z jednym bratem, jest to w ogóle niemożliwe zarówno w odniesieniu do mowy jak i rozsądzania. Niewiasty powinny przecież milczeć w zgromadzeniu (w. 4). Jest więc jasne, że Nowy Testament nie wychodzi z założenia, że miejscowe świadectwo miałoby się składać jedynie z jednego brata i jednej siostry. 
4.	Wykonywanie koniecznej karności w przypadku naturalnych związków męża i żony jest trudne do wyobrażenia, jak również nie stronnicze związywanie czy rozwiązywanie. Każda rzecz, szczególnie o daleko sięgających konsekwencjach powinna być poświadczona przez dwóch albo trzech świadków (2 Kor. 13,1). W każdym przypadku byłaby konieczna pomoc sąsiedniego zgromadzenia. 
5.	Sprawa ta prowadzi mnie do zapewne wcześniej zaistniałego zjawiska, które nie zostało poruszone w pytaniu: że jakieś miejscowe zgromadzenie na wskutek śmierci wierzących lub zmiany miejsca ich zamieszkania zostało tak bardzo pomniejszone, że powiedzmy, pozostał jeden brat i kilka sióstr. Wtedy, według mnie, nie można żądać, aby zgromadzenia odbywały się dalej na tym miejscu. O wiele bardziej powinno się rozważyć, czy sąsiednie zgromadzenie nie powinno podeprzeć tej małej garstki, aż Pan znów sprawi ożywienie na tym miejscu. Okazany w ten sposób duch łaski na pewno będzie miły Panu. Jednak w każdym z takich przypadków należy się poważnie zastanowić, jaka jest Jego wola, gdyż może się zdarzyć, że Pan chce usunąć świecznik zgromadzenia z danej miejscowości na skutek odstępstwa przebywających tam wierzących (Obj. 2,5).

Podsumowanie

Jeśli Pan Jezus mówi o swojej obecności pośród zgromadzenia używając słów „ (...tam jestem pośród nich) i określa przy tym minimalną liczbę zgromadzonych  (dwóch), to jest to ogromna łaska i rzecz nadzwyczaj drogocenna. 
	Dalsze nauki zawarte w listach apostolskich Nowego Testamentu opisujące zasady zgromadzania się jako zbór pokazują, że zgromadzenie składające się z „dwóch albo trzech” jest raczej wyjątkiem, który może okazać się możliwy w realizacji tylko po uwzględnieniu zasad dotyczących zgromadzania się. Dlatego zgromadzanie się pary małżeńskiej do łamania chleba jest – nie mówię, że niemożliwe, ale w praktyce bardzo trudne. 

Bojuj za zgromadzeniem

W życiu wiary napotykamy na coraz to więcej nowych, często nieoczekiwanych zadań, doświadczeń, problemów, reakcji. Każdy z nas wykonuje swoje codzienne obowiązki. To wszystko razem często nas bardzo obciąża. Niejednokrotnie czujemy się załamani i zwątpieni. Wiedzmy jednak o tym, że to samo przeżywali wierzący wszystkich okresów. Wiedzmy także, że nasz Pan przeżywał to wszystko wcześniej - przed nami. Jako dziecko i młodzieniec wykonywał swoje normalne, na pewno niełatwe obowiązki. A kiedy rozpoczął swoją służbę, niósł na sobie cały ciężar ludzkich bied i cierpień. Nie tylko sam cierpiał, ale niósł jeszcze ciężary innych. „Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony” (Izaj. 53:4).
Problemy dotykają także całe zgromadzenia. W dużych zgromadzeniach jest ich proporcjonalnie więcej, w małych być może mniej. Skala tych problemów w różnych zborach jest różna. Pamiętajmy jednak o tym, że wierzący są zespołem różniących się od siebie istot. Mają różne charaktery, różny wiek wiary, różne poznanie Słowa Bożego, różną ufność do Pana. To wszystko wywołuje różne zachowania i reakcje. Nie zawsze są one zgodne ze Słowem Bożym. Niektórzy ludzie w dużych zborach mogą być nawet niewierzący!  „Ja wiem, że po odejściu moim wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając trzody” (Dz.Ap. 20:29). Czy oni działają na współwierzących pozytywnie? Niestety nie!!! 
W 2 Moj. 32,32 czytamy pełne wyrzutu i bólu słowa Mojżesza: „Teraz, racz odpuścić ich grzech, lecz jeżeli nie, to wymaż mnie ze swojej księgi, którą napisałeś”. Zauważmy, jak cierpiał Mojżesz z powodu niewierności ludu izraelskiego! Biedny Mojżesz. Zauważmy, im jest ktoś bliżej Pana, im bardziej leżą komuś na sercu sprawy Pana, tym bardziej cierpi z powodu niedowiarstwa i niewierności ludu Bożego. Mojżesz był takim mężem. Był nim apostoł Paweł. Jak wytrwale bojował on za wierzącymi w modlitwach! Jakże walczył on o zachowywanie prawdy!
Pan kładzie dzisiaj przed nasze serca myśli o pomyślności swojego ludu. On oddał nam wszystkim ten lud pod opiekę. Każdemu małą cząstkę. Na pewno najbardziej odpowiedzialnymi za lud są nauczyciele i pasterze. Ale odpowiedzialność za swój lud Pan składa także na twoje barki. Pomyśl, ile starań wkładasz w wychowanie swoich dzieci! Nie szczędzimy ani trudu ani środków, aby wiodło im się jak najlepiej. Czy w ten sam sposób myślisz o wierzących? „Przeto, póki czas mamy, dobrze czyńmy wszystkim, a najwięcej domownikom wiary” (Gal. 6:10). Czy masz pragnienie oddać się do dyspozycji Panu, aby Jemu służyć. Pamiętaj, że koniec końców służymy Jemu, nie ludziom. Bądźmy wierzącymi, którzy zawsze idą na czele, a nie wloką się na końcu tego wielkiego orszaku zbawionych dzieci Bożych. Nie bądźmy wierzącymi, za którymi trzeba się modlić z troską. Bądźmy jedni dla drugich zbudowaniem, radością. Pobudzajmy jedni drugich do miłości i dobrych uczynków.