SAM JEDEN

1. Sam jeden Jezus modlił się
w Ogrójcu, w ciemną noc.
Sam jeden gorzki kielich pił, 
sam zwalczał piekła moc.

2. Sam przed piłatem Jezus stał,
gdy Kajfasz skarżył Nań. 
Gdy rozwścieczony szalał tłum,
ich złości zbierał dań.

3. Sam tam na krzyżu zawisł On,
Bóg też opuścił Go.
Grzech świata na swe barki wziął,
Kielicha ujrzał dno.

4. Czy wzgardzisz ty ofiarą tą,
odrzucisz łaski dar?
Przyjdź, tej miłości poddaj się, 
co nie zna granic miar. 

5. On sam, On sam - zupełnie sam.
On znosił wszystko sam.
On poszedł za mnie na krzyż tam,
Gdzie cierpiał, krwawił, umarł Sam, On sam.

ROZWAŻANIU LISTU DO FILIPIAN  1,1-8

List do Filipian jest niesamowicie praktycznym listem. Pokazuje nam, jak nowe życie chrześcijanina- tzn. wieczne życie, triumfuje we wszystkich okolicznościach tu na ziemi. W liście tym Pan Jezus zajmuje centralne miejsce. Jest On przyczyną radości, o której pisze Apostoł w każdym rozdziale.
Pozdrowienia na początku listów w Nowym Testamencie najczęściej zawierają podpis jego nadawcy. Tutaj Paweł łączy się z Tymoteuszem. Obaj nazywają się sługami Pana, co czyni ich równymi sobie jak i z wierzącym w Filipiii. Ponieważ doświadczenia życia chrześcijańskiego są sprawą każdego z osobna, Paweł adresuje swój list nie tylko do zgromadzenia w Filipii, lecz do „wszystkich świętych... wraz z biskupami i diakonami”
Gdy Apostoł myślał o Filipianach- mógł tylko dziękować Bogu. Wydaje się, że nie było żadnej przeszkody czy nieporozumienia pomiędzy Pawłem a tymi wierzącymi. Od dnia ich nawrócenia z wytrwałością wspierali rozszerzanie radosnej nowiny i Paweł miał nadzieję, że będzie tak nadal.
Jakimi „współuczestnikami w łasce” byli Filipianie w świetle Apostoła Pawła? (łaska oznacza tu dar ewangelisty, który Paweł otrzymał od Pana). Filipianie miłowali uwięzionego Apostoła i wspierali go swoimi modlitwami, posilającymi słowami jak również materialnymi darami. W odpowiedzi jego serce tęskniło za nimi.

1,9-17
Paweł wymienia nie tylko swoje modlitwy za Filipianami, ale także kilka próśb: 
a) by ich miłość-przede wszystkim do zgubionych-wzrastała ( w 1 rozdziale chodzi o ewangelię) a będzie to możliwe tylko wtedy, gdy ich (nasze) serce będzie zajęte miłością Pana do nas (1 Jan 4,19);
b) by potrafili rozróżniać wolę Pana i według niej postępować. „Słuszne” oznacza: czynić to, co właściwe we właściwym czasie i we właściwy sposób;
c) by w Dniu Chrystusa, w Dniu Objawienia, pobudki ich postępowania okazały się nienaganne i czyste;
d) żeby byli wypełnieni owocem sprawiedliwości tzn. czynili w życiu to, co jest prawe przed Bogiem, co Go cieszy, co jest zgodne z Jego wolą. Przy czym Pan Jezus jest wzorem, ale także siłą i pomocą , by tak żyć.
Uwięzienie Pawła było ciężkim ciosem wymierzonym przeciwko ewangelii. Jednakże Bóg wykorzystał te okoliczności ku dobremu. Z jednej strony ludzie w więzieniu widzieli, że Paweł nie był złoczyńcą i dlatego mógł im zwiastować ewangelię, a z drugiej strony inni wierzący zostali pobudzeni do służby, w której Pan mógł ich użyć.
Niestety, już w tamtych czasach byli ludzie, którzy głosili ewangelię z nieszczerych pobudek np. z powodu zazdrości względem Pawła. Teraz, gdy Paweł przebywał w więzieniu, chcieli być zauważeni i popularni.

Przemawiać w Zgromadzeniu
	„A co do proroków, to niech mówią dwaj albo trzej, a inni niech rozsądzają; Lecz jeśliby ktoś inny z siedzących otrzymał objawienie, pierwszy niech milczy. Możecie, bowiem wszyscy prorokować, aby się wszyscy czegoś nauczyli i wszyscy zachęty doznali. A duchy proroków są poddane prorokom." ( 1 List do Koryntian 14, 29-32). Jak cudowne starania uczynił Bóg wobec każdej potrzeby Swojego ludu tu na niskości! Dał On wskazania odpowiednie dla ich osobistego zachowania się, dla ich codziennego postępowania jako chrześcijanie i dla porządku w zgromadzaniu się. W pierwszym Liście do Koryntian widzimy, że właśnie ten stan zamieszania i nieporządku, w jakim się Zgromadzenie znajdowało, był powodem do przedstawienia myśli Bożych w tym temacie. Pouczenia te są i dzisiaj dla nas bardzo wartościowe. 
	W rozdziale 12 mamy dary łaski albo objawienia Ducha; w 13 rozdziale tę atmosferę, w jakiej mają być wykonywane w miłości; a w 14 rozdziale mamy porządek i wykorzystanie tych darów w Zgromadzeniu „kiedy się razem zejdzie”. Przed nawróceniem Koryntianie byli poganami, których prowadzono do niemych bałwanów; a w tych pogańskich zgromadzeniach, gdzie demony miały tak wielki wpływ, wszystko działo się w zamieszaniu i nieporządku. Boże Zgromadzenie natomiast, było zupełnie czymś przeciwnym. Tam rządziła Jego wola i kierował Jego Duch, a wszystko miało być czynione ku uwielbieniu Pana Jezusa i nie po to, aby się podobać ciału. Wszystkie te ważne wskazania mają dzisiaj dla nas jak najbardziej praktyczne znaczenie i chcielibyśmy się teraz chwilę przy tym zatrzymać. Zechciejmy zastanowić się, czym Zgromadzenie ma się odznaczać "kiedy się razem zejdzie". 
	Jak już powiedzieliśmy, w Koryncie było wiele zamieszania: jeden miał dar nauczania, drugi dar mówienia językami, trzeci miał objawienie i tak dalej. Dało to apostołowi sposobność dodania właściwego słowa: "wszystko niech się dzieje ku zbudowaniu". Z tych, którzy prorokowali, miało mówić "dwóch lub trzech". Pozostali obecni mieli rozsądzać, czy to pochodziło od Boga, jako wyraz Jego myśli. Chrystus miłuje Swoje Zgromadzenie doskonale. On miłuje tak słabych, jak i mocnych. On ma staranie zarówno o te młode dzieci w Chrystusie jak i o tych, którzy już poczynili postępy we wierze. Dlatego większa ilość przemawiających hamowałaby błogosławieństwa i zbudowanie dla tych, którzy nie potrafiliby jeszcze zbyt wiele na raz przyjąć. Jest rzeczą bardzo konieczną postawić sobie to praktyczne pytanie, zanim się w zgromadzeniu wstanie, aby przemawiać przy wspólnym zejściu: Czy to, co ja mam zamiar mówić, jest tym Słowem, które by Bóg w tej chwili dał? Czy jest ono takie, żeby obecnym wierzącym mogło pomóc i służyć ku zbudowaniu? Jeśli nie, to lepiej abym w ogóle nie mówił, bo "jeśli kto mówi, niech mówi jak wyroki Boże" (1 List Piotra 4,11). Jeżeli to urzeczywistniamy, skłoni nas to do zależności od Boga i do modlitwy, nada też naszym słowom trzeźwość, powodując u słuchających to, że patrzą na Pana i mają korzyść z tego, co jest mówione. „Prorocy niech mówią dwaj lub trzej" (wiersz 29). Jeśli się to ma na uwadze, będzie to pomocne w czuwaniu nad skłonnością do zbyt długich przemówień, choć apostoł mówi w 31 wierszu: "Możecie bowiem wszyscy jeden po drugim prorokować". Jest on jednak dostatecznie ostrożny i dodaje: "aby się wszyscy czegoś nauczyli i byli pocieszeni". Z jednej strony długie przerwy we wspólnym zejściu wskazują na duchowy martwy stan; natomiast z drugiej strony, duch niespokojny, który nie czeka na Pana, jest tak samo godny pożałowania. Jakże konieczne jest czekanie na Niego, aby w odpowiednim momencie powiedzieć stosowne słowo pod kierownictwem Ducha, którego celem jest uwielbienie Chrystusa, orzeźwienie i zbudowanie wierzących. 
	Apostoł nie ogranicza liczby tych, którzy by mogli w takich chwilach mówić (w 31). Ale napomnienie z 29 wiersza, by trwać w świadomości, spowoduje, że przy każdym przekroczeniu tych "dwóch czy trzech" musimy być jasno przekonani, że jest to według woli Pana, aby do tego co już było powiedziane, jeszcze coś dodać. „A duchy proroków, są poddane prorokom" (w 32), to znaczy, że ktoś, kto tak służy, ma kontrolę nad samym sobą. Nie tak jak w zgromadzeniu pogan, gdzie poganie szli jedynie za własnymi pobudkami, będąc uaktywnieni przez fałszywego ducha. Sługa Boży nie wychodzi poza to, co Pan chce w tej chwili przekazać swojemu Zgromadzeniu. 
	Pamiętajmy jednak o tym, że wszystko ma być czynione w Duchu 13 rozdziału, a więc w miłości. Ten Duch „oddycha” atmosferą  obecności samego Pana, który tak doskonale objawiał tę miłość na każdym kroku Swej błogosławionej służby. 
Halte fest 9/84  F.G.B. 

Doskonały pokój. 
	Nie patrzę wstecz. Bóg zna moje bezowocne wysiłki, te stracone godziny, moje grzechy i moją słabość. Przekazuję wszystko Bogu, który mi dał Zbawiciela i przebacza moje nieposłuszeństwo. 
           Nie patrzę naprzód. Bóg zna moją przyszłość, zna drogę, która mnie zaprowadzi prędzej czy później do Jego domu. Pan Jezus będzie ze mną w każdym doświadczeniu i poniesie ciężar moich trosk dla mnie. Ja się nie rozglądam wokół siebie. Strachy by mnie naszły, tak wielki jest tumult wzburzonego morza życia, tak ciemny jest ten świat pełen zła, tak daremna nadzieja na szczęście i na pokój, jaki mi oferuje. 
         Nie patrzę w siebie, to by mnie uczyniło do głębi nieszczęśliwym; we mnie bowiem nie ma niczego, na czym mógłbym położyć moja nadzieję. Nie widzę we mnie nic tylko słabość i błędy, marne postanowienia, które znowu nie będą zrealizowane. 
         Lecz ja patrzę do góry, w górę, na Jezusa; gdyż tam, przy moim Panu moje serce może się umocnić, tam uspokoją się moje obawy, tam znajduję radość i miłość. Boskie światło przepędza wszelką ciemność i przynosi sercu memu doskonały pokój i pełnię nadziei. 
H. f 4/97

Żyję dla siebie samego, czy dla Chrystusa?
	„Bo miłość Chrystusowa ogarnia nas, którzy doszliśmy do tego przekonania, że jeden za wszystkich umarł; a zatem wszyscy umarli; a umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już nie dla siebie samych żyli, lecz dla tego, który za nich umarł i został wzbudzony.” (2.Kor 5,14-15)

	Przy czytaniu tych wierszy poruszyła mnie myśl, która jest tak łatwa, a jednak ma największe znaczenie: Dla kogo żyjemy? Umiłowani bracia i siostry, chyba nie muszę podkreślać, jak ważne jest to pytanie i jak dużo dla naszych dusz od tego zależy, abyśmy się nie uchylali od odpowiedzi na to pytanie.  Wiersz 15 szczególnie stał mi przed oczyma: „... a umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją...”; są to wierzący. Wszyscy byli martwi, wierzący i równie niewierzący, wszyscy byli przed Bogiem zrujnowanymi ludźmi; śmierć Chrystusa jest dowodem na ten stan, w którym duchowo każda dusza się znajdowała. To znaczy, że wszyscy byli zgubieni, martwi wobec Boga. Nawet Syn Boży, który jest życiem wiecznym, musiał cierpieć. To, że w tym świecie Jezus nie znalazł żadnej cząstki oprócz śmierci, udowadnia, że w tym świecie nie ma życia. 	
Wszystko spoczywało bezpowrotnie w śmierci, a jedyne drzwi do uwolnienia się od tego stanu, zostały podarowane w tym, że On umarł. „A umarł za wszystkich.” Nie jest powiedziane: „żeby wszyscy żyli”, aczkolwiek bez wątpienia w Nim znajdowało się wystarczające życie dla wszystkich, mianowicie życie wieczne w Chrystusie. Ale w rzeczywistości nikt Go nie przyjął, nikt Go nie chciał, ani jeden. Dlatego łaska działała i darowała niektórym, nie wszystkim, Go przyjąć. Dlatego jest dodane: „... Umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją”, są to ci, którzy wierzą w Niego i poprzez to posiadają życie, „już nie dla siebie samych żyli, lecz dla tego, który za nich umarł”.
	W naszym codziennym życiu nie pojawi się więc prawdopodobnie ani jedno pytanie, które nie naświetla jednej z dwóch rzeczy, mianowicie, czy żyjemy dla siebie samych lub dla Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał. I czy nie muszę przyznać się do smutnej prawdy, że ciągle musimy ganić nasze serca? Jak często, nie mówiąc, że prawie zawsze, pierwszą reakcją jest, że wszystko według tego oceniamy, czy nam się podoba, czy nas zaspokaja, czy powiększa nasze poważanie. A cóż to jest innego, jeśli nie życie dla siebie samych? Jeżeli trzeba podjąć decyzję, czy to by zejść z drogi kłopotom, uniknąć jakiegoś starcia lub coś pozyskać, cokolwiek, co wymaga od nas zajęcia jakiegoś konkretnego stanowiska, czy nie jesteśmy wtedy skłonni myśleć o tym, jakie dla nas będą tego następstwa i  wtedy kierujemy sprawy w ten lub inny sposób na nasz zysk i naszą korzyść? Nie w każdym przypadku musi to być decyzja dotykająca bezpośrednio naszej osoby. Może to być zachowanie się na korzyść naszej rodziny lub naszych dzieci, czy w teraźniejszych warunkach lub w stosunku do przyszłości. Jednak nie czynimy słusznie, jeśli tak się zachowujemy. Z pewnością Bóg nie chce, byśmy zaniedbywali prawdziwe dobro tych, którzy są nam bliscy i którzy są powierzeni naszej opiece; lecz istnieje pytanie, czy ufamy samym sobie, czy Chrystusowi? Czy potrafimy ocenić, co jest najlepsze dla naszych dzieci? Czy naprawdę jesteśmy wystarczająco mądrzy, aby decydować nad dobrem, które przynosi nie tylko czasowy zysk, lecz zapewnia dobra odwieczne? 
	Tu pokazuje się nam bardzo prosty stan rzeczy: Posiadamy dwie natury, jedną, która chciwie chwyta się zawsze tego, co jej się podoba i powiększa poważanie w oczach innych ludzi, i inną, która poprzez łaskę Bożą jest chętna zajmować się sprawami Pańskimi i jeżeli będzie konieczne, także dla Niego cierpieć. Jednak apostoł mówi w innym miejscu, że nie to co duchowe było wpierw, lecz to co naturalne, a potem co duchowe. Dokładnie tak jest z naszymi codziennymi doświadczeniami. Myśl, która bezzwłocznie się pojawia, gdy nadchodzą doświadczenia i trudności, jest po prostu ta naturalna: Jak się z tego wydostanę? A nie: jak mogę Boga w tym uwielbić i powiększyć sławę Chrystusową? I dalej, jeżeli istnieje jakaś możliwość polepszenia mych warunków życiowych, to naszą pierwszą myślą jest to, co naturalne. Jeśli tak ma się ta sprawa, czy nie powinniśmy być czujnymi i ostrożnymi? 
Może nie wszyscy w ten sam sposób jesteśmy doświadczani, co jednego zadawala, może inny przyjmować z trudnością. Ale pozostaje przykry fakt, z którym się wszyscy zgadzamy: Posiadamy naturę, która miłuje siebie samego i szuka przyjemności dla siebie i dlatego jesteśmy zawsze gotowi poddać się tej naturze. Lecz zechciejmy postawić Chrystusa przed nasze oczy! Czy jesteśmy w cierpieniu, czy w radości, zechciejmy spojrzeć na Niego! A co wtedy? To, co naturalne, zniknie.  Wiedzmy, że Bóg wszystko czyni odpowiednim do Jego obecności. Uczynił nas „zdolnymi do uczestniczenia w dziedzictwie świętych w światłości”. Błogosławieństwo to nie zostanie naruszone; w tym względzie nie ma żadnych wątpliwości. Ale praktycznym pytaniem dla naszych dusz jest, czy nasze serca, które wiedzą o doskonałej dobroci naszego Boga i Ojca wobec nas, otwierają się do tej wzniosłej myśli, że On stawia teraz Chrystusa przed nami, jako Umarłego i Zmartwychwstałego, aby w obecności aniołów jak i ludzi, i w Jego własnej obecności, przedstawić wspaniałe widowisko, że istnieją ludzkie istoty, które niegdyś żyły tylko dla siebie samych, teraz jednak poprzez obraz Chrystusa zostały całkowicie podniesione ponad siebie samych.

	Pozwólmy oddziaływać Bogu we wszystkich okolicznościach, przez które przechodzimy w ciągu każdego dnia! Jest to bardzo istotne dla postępowania każdego wierzącego. Istnieją również inne wielkie sprawy dla Zgromadzenia, ale one są tym większe, im więcej są oparte na Chrystusie. Nie oszukujmy samych siebie! Żadne stanowisko, które zajmujemy, nie potrafi naprawić tego, gdzie niedomagamy. Zastanówmy się, czy żyjemy dla samych siebie lub dla Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał!				
W.Kelly

Znużenie
Jest wielu chrześcijan, którzy czują się wewnętrznie zmęczeni. Na przykładzie ludu izraelskiego, Dawida, Eliasza, Słowo Boże pokazuje nam, jakie mogą być tego przyczyny. 
	Lud izraelski już po przejściu przez Morze Czerwone był „zmęczony i strudzony” (5 Moj. 5,17-19).
	Tak, pustynia świata jest także dla nas miejscem pełnym trudności, mozołu i walki – miejscem, gdzie otaczają nas szatan i świat. 
	Nie staczamy tu jedynie – tak jak ludzie tego świata - walki o byt, w której musimy się uporać z ogromną masą codziennych obowiązków i spalać przy tym wiele cielesnej i psychicznej energii. Równocześnie jako żyjący chrześcijanie i świadkowie Jezusa Chrystusa, musimy bez ustanku staczać bezlitosną walkę z duchowymi mocami złego w okręgach niebieskich, jeśli nie chcemy dać sobie zabrać  korzystania z niebiańskich błogosławieństw. 
	Bóg w Chrystusie udzielił nam bogatych źródeł pomocy i wyposażył w bojowy rynsztunek, abyśmy mogli zwyciężać i praktycznie dowieść swego niebiańskiego stanowiska. Jeśli zbyt rzadko przychodzimy do „skały”, aby zaczerpnąć wody, jeśli codziennie nie napełniamy „gomeru” z manną, zaniedbujemy wkładania zbroi – to czy możemy się później dziwić, że tracimy radość w Panu wlokąc się znużeni z dnia na dzień?

Znużenie jest niebezpieczne i zniesławia Boga
Amalekici wykorzystali znużenie synów izraelskich wędrówką po pustyni. Uderzyli oni nocą słabych, wyczerpanych, zmęczonych, pozostających w tyle.
Do zgładzenia Dawida zmierzała również rada, gdy był on znużony, a jego ręce omdlały. 
Znużeni trudnościami i prześladowaniami wierzący Hebrajczycy byli bardzo naciskani przez wroga, aby opuścić drogę chrześcijaństwa i wrócić do żydostwa. Wyczerpanie proroka Eliasza miało takie skutki, że zamiast dalej służyć, życzył sobie śmierci. Wielu ze znużonymi duszami sobie współczuje. Nie myślą oni, że Bóg może być przez to zniesławiony. Nie są oni błyszczącym świadectwem  Bożej łaski, Bożej mocy i dobroci, radości i pokoju w Chrystusie Jezusie ani też  mocy Ducha Świętego. – Apatyczni słudzy są raczej oskarżycielami niż orędownikami za ludem Pana. 

Zajmowanie się Chrystusem- środkiem na znużenie
	Duch Święty wzywa nas wszystkich : „Przeto pomyślcie o tym, który od grzeszników zniósł tak wielkie sprzeciwy wobec siebie, abyście nie upadli na duchu, utrudzeni (znużeni) (Hebr. 12,13). On, który był we wszystkim tak samo doświadczony jak my , za wyjątkiem grzechu, przeżywa trudy, sprzeciwy ze strony ludzi, które nas tak często nużą i przemagają. Każda minuta życia była wykorzystana przez Niego na pracę. Od rana do wieczora naciskali na Niego ludzie ze swoimi problemami, potrzebami i biedami. Jak bardzo musiały męczyć Go fizycznie  te ciągłe żądania, miał On przecież to samo ciało co my.
Ponieważ nie troszczył się On o nic, nie był więc wyczerpany wewnętrznie. Podczas, gdy my często o wszystko się troszczymy, u Niego wszystko było powodem do modlitwy. On wszystko czynił wspólnie z Ojcem. Zawsze charakteryzowały Go zależność i niezachwiane zaufanie. Nic nie mogło stać między Nim a Ojcem. 
A jak zachował się Pan w obliczu wzrastającego sprzeciwu ze strony Żydów? Chociaż przewidywał, że Jego słowa prawdy wywołają wrogie reakcje, nie wzbraniał się od ich wypowiadania. Przyświecała mu zawsze myśl o uwielbieniu Ojca. 
Jak pilny i wierny był On zawsze w swojej służbie! Chociaż od początku był  odrzucony, sprawował swoją służbę pośród swojego ludu aż do krzyża. Tam ukoronował On swoje dzieło przez to, że oddał się za wrogów i grzeszników, aby mogli zostać uratowani. Bardzo mocno bolały go ostre sprzeciwy pod adresem Jego służby. Jednak patrząc na Ojca cieszył się, że pojedynczy ludzie, spracowani i obciążeni przyszli do Niego (Łuk. 13,34; Mat. 11,20-30). 
Pomyślcie o Jezusie! Nie ma lepszego leku na znużenie!

ROZWAŻANIE EWANGELII ŁUKASZA - rozdział 1.
W rozpoczynających wierszach Łukasz wyznaje powód pisania swojej Ewangelii; życzył sobie wprowadzić pewność w umysł pewnego nawróconego poganina. Bóg dał mu doskonałe zrozumienie wszystkich rzeczy od samego początku, więc teraz spisał je „kolejno”, lub „metodycznie” [JND], i zauważmy  posuwając się dalej, iż czasami zaniedbuje chronologie historyczną, aby przedstawić rzeczy w sposób, który jest moralny i duchowy. Zrozumienie tego moralnego i duchowego porządku, razem z jasno spisanymi faktami, przyniesie pewność Teofilowi, jak zarazem i nam. Widzimy tutaj jak pewność połączona jest ze Świętymi Pismami – Słowem Bożym. Jeżeli nie mielibyśmy Pisma Świętego, nie bylibyśmy pewni niczego.
Pierwszy i drugi rozdział przedstawia nam fakty opisujące narodzenie Chrystusa, a także bardzo interesujące obrazy wierzącej resztki Izraela, z której, według ciała, On się objawił. Pierwszy obraz, wiersze 5-25, dotyczą kapłana Zachariasza i jego żony. Byli oni „sprawiedliwi wobec Boga”, z czego możemy wyciągnąć wniosek, iż byli parą naznaczoną przez wiarę, w konsekwencji byli naznaczeni poprzez posłuszeństwo wobec przykazań zakonu. Pomimo tego jednak, kiedy zostało powiedziane przez anioła, że starsza i niepłodna żona Zachariasza pocznie i urodzi mu syna, kapłan poprosił o jakikolwiek znak mający poprzeć odkryte przed nim Słowo Boże. W tym okazał się „niedowierzającym wierzącym”, bardzo podobnym do Żydów domagających się znaku (I Kor. 1:22), przez co ucierpiał tak bardzo, że gdy został udzielony znak, utracił on swoją zdolność mowy. Jednakże znak ten był całkiem odpowiednim. Psalmista powiedział: „Uwierzyłem, dlatego powiedziałem”. Zachariasz nie wierzył, dlatego nie mógł mówić.
Przepowiednia anioła dotycząca syna Zachariasza mówiła, iż będzie on wielki przed obliczem Pana, będzie wypełniony Duchem Świętym, poprzez co w duchu i mocy Eliasza będzie mógł przygotować Panu lud prawy. W wierszach 6, 9, 11, 15, 16 i 17 imię „Pan” jest równoznaczne ze starotestamentowym „Jahwe”, tak więc objawienie Mesjasza, będzie objawieniem Jehowy. Na ziemi żyli ludzie gotowi do przyjęcia Chrystusa w momencie, gdy miał On przyjść. Ewangelia rozpoczyna się więc opowieścią o pobożnym kapłanie wypełniającym w świątyni rytuał zakonny i otrzymującym obietnicę dotyczącą ludu czekającego na pojawienie się na ziemi Mesjasza. 
Poświęcamy temu szczególną uwagę, ponieważ sądzimy, iż powinniśmy widzieć tę Ewangelię jako przedstawiającą zamianę zakonu w łaskę, oraz ziemi w niebo. Kończy się ona wieściami dotyczącymi łaski dla wszystkich narodów, Chrystusa wstępującego do nieba, aby objął tam najwyższą służbę kapłańską. W rozdziale 1 ziemski kapłan był niemy. W kończących wierszach Ewangelii, ludzie mający być kapłanami według woli Ducha Świętego, są w świątyni i bynajmniej nie są niemi – lecz chwalą i wysławiają Boga.
W wierszach 26-28 mamy przedstawioną zapowiedź udzieloną Marii przez anioła , zawierającą obietnicę poczęcia i narodzin jej Syna. Była ona wybranym naczyniem, w którym miało spełnić się to wielkie wydarzenie. Musimy odnotować krótko kilka szczegółów o wielkiej wadze. Na pierwszym miejscu, wiersz 31 mówi jasno, iż On był prawdziwie Człowiekiem; „który się narodził z niewiasty”, o czym mówi też Galacjan 4:4.
Na drugim miejscu, wiersze 32 i 33 wskazują jasno, że był On dużo więcej niż zwyczajnym Człowiekiem. Był on „wielkim” w sposób, w jaki żaden inny człowiek nigdy nie był, będąc Synem Najwyższego: był przeznaczony, aby być panującym Królem nad domem Jakuba, oraz aby obrać królestwo, trwające na wieki. Zauważmy, że nie ma tam do tej pory wzmianki o niczym innym poza nadziejami na przyjscie Mesjasza, które mogą być ugruntowane na starotestamentowych proroctwach. Syn Najwyższego miał przyjść, aby rządzić i te rządy mogły być natychmiastowe, zaraz po tym, jak wieść o tym została wspomniana.
W umyśle Marii pojawiły się obawy, które wyraża w wierszu 34. Nadchodzące Dziecię miało mieć Dawida za swojego przodka, a pomimo tego być Synem Najwyższego! Od kiedy zaakceptowała słowa anioła, nie poprosiła o  żaden znak, ale poprosiła o wyjaśnienie. Jak to możliwe? Pytanie Marii i odpowiedź anioła, w wierszach 35-37, czynią całkiem jasnym  rzeczywistość dziewiczych narodzin i całości ponadnaturalnego charakteru człowieczeństwa Pana Jezusa.
Było to działanie Ducha Świętego, które uczyniło „tę Świętą Rzecz” [JND], i zacieniająca moc Najwyższego ochraniać miała tę „Świętą Rzecz”, gdy nie była jeszcze zrodzoną. W rezultacie było tam odpowiednie naczynie z ciała i krwi dla wcielenia Syna Bożego. Jest On prawdziwie Synem Dawida, jak jest to wskazane pod koniec wiersza 32. Natomiast list do Rzymian 1: 3 pokazuje nam, iż był to Syn Boży, który stał się Synem Dawida według ciała. Kiedy Syn Boży stał się Synem Dawida poprzez Marię, działająca tam Boża moc, zapewniała, że ta „Święta Rzecz” zrodzona z Marii będzie w swym usposobieniu „Synem Bożym”, dlatego więc Maria stała się właściwym naczyniem dla Jego wcielenia. Było to cudem, jednak wtedy, anioł powiedział, „u Boga żadna rzecz nie jest niemożliwa”.
Wiara Marii oraz jej oddanie woli Bożej w odniesieniu do tej sprawy, pięknie ukazuje się w wierszu 38. Wiersze 39-45 pokazują pobożnego i prorockiego ducha, który charakteryzował Elżbietę, ponieważ widząc Marię rozpoznała w niej matkę „swojego Pana”. Była ona napełniona Duchem Świętym i rozpoznała Jezusa jako swojego Pana już przed tym, zanim został on zrodzony, co jest pouczającą ilustracją I listu do Koryntian 12: 3.
Po tym następuje w wierszach 46-55 prorocza wypowiedź Marii. Mowa ta była wywołana przez poczucie Marii o niezwykłej łasce, która została okazana w jej uniżonej postawie. Ze swojego pochodzenia wg rodowodu Dawida, była ona nikim innym jak oddaną żoną uniżonego cieśli z Nazaretu. W łasce, jaka została jej okazana, dostrzegła gwarancję ostatecznego wywyższenia tych, którzy żyją w Bożej bojaźni oraz poniżenia pysznych i mocarzy tego świata. Ponadto, dane jej zostało pojąć, iż nadejście jej Dziecięcia było wypełnieniem obietnicy złożonej Abrahamowi – Bożej bezwarunkowej obietnicy. Nie miała ona ani jednej myśli dotyczącej Izraela zasługującego na cokolwiek pod przymierzem zakonu. Wszystko polegało na przymierzu obietnicy. Łaknący zostali nasyceni, a bogaci rozeszli się z niczym. Taki jest zawsze Boży sposób działania.
Nie możemy pominąć również tego, że Maria mówiła o Bogu, „mój Zbawiciel”. Pomimo, iż była matką naszego Zbawiciela, sama odnalazła Zbawiciela w Bożym Synu.
W odpowiednim czasie narodził się syn Zachariasza i Elżbiety. W dniu, w którym nadszedł czas jego obrzezki, usta jego ojca otworzyły się. Napisał: „Jan jest jego imię”, pokazując tym samym, iż w pełni zaakceptował słowa anioła, poprzez co sprawa imienia jego syna została rozstrzygnięta. W końcu Zachariasz uwierzył Bogu, w konsekwencji czego jego usta zostały otwarte. Chwalił Boga i wypełniony Duchem Świętym prorokował.
Uderzającą rzeczą w tym proroctwie jest to, iż pomimo tego, że zostało ono spowodowane narodzinami jego własnego syna Jana, dziecię to pozostało w jego umyśle na niższym, drugim miejscu. Wielkim tematem jego wypowiedzi był jeszcze nie narodzony Chrystus Boży. Zachariasz widział te rzeczy w odpowiednich proporcjach. Było to owocem napełnienia go przez Ducha Świętego, który zawsze wywyższa Chrystusa. Jeżeli mówiłby zwyczajnie w entuzjazmie wywołanym narodzeniem niespodziewanego syna, mówiłby przede wszystkim o nim i jego wywyższonym prorockim zadaniu, do którego został powołany.
 Zachariasz mówi o nadejściu Chrystusa jak o zdarzeniu, które już się stało a  efekty przyjścia Zbawiciela świętuje tak, jak gdyby już się dokonywały. Jest to wspólna cecha wszystkich proroctw: mówią o wydarzeniach jako o wykonanych, które w porządku historycznym są dalej w przyszłości. Na tę chwile prorok jest uniesiony w swoim duchu poza wszelkie ramy czasowe. W zbliżającym się pojawieniu Chrystusa, Zachariasz widział Pana Boga Izraela nawiedzającego Swój lud w związku z ich wybawieniem. Zbawienie, które On miał przynieść uwolniłoby ich od wszystkich wrogów i pozwoliłoby im na służenie Jemu w wolności, świętości oraz sprawiedliwości przez wszystkie dni ich życia. Wszystko to stałoby się wypełnieniem Jego obietnicy i przysięgi złożonej Abrahamowi. Zauważmy, jak Duch Święty natchnął Zachariasza, aby odnosząc się do bezwarunkowej obietnicy danej Abrahamowi, postąpił dokładnie tak jak Maria. Błogosławieństwo Izraela będzie ugruntowane właśnie na tym, a nie na przymierzu zakonu.
W tym wszystkim widzimy jeszcze niezbyt jasno różnicę między pierwszym a drugim przyjściem Chrystusa. Wiersze 68-75 dotyczą rzeczy, które zostaną wypełnione w pełnym obrazie, w czasie Jego drugiego przyjścia. Prawdą jest, iż dzieło odkupienia wykonane zostało przez Chrystusa w czasie Jego pierwszego przyjścia, lecz było to odkupienie przez krew, a nie przez moc; prawdą jest oczywiście także to, że świętość i sprawiedliwość, w których odbudowany i wybawiony Izrael będzie służył Bogu poprzez jasne dni Tysiącletniego Królestwa, ugruntowane będą na dziele krzyża. Ciągle w tych wierszach „dwa przyjścia” traktowane są jak jedno w całości.
Wiersze 76 i 77 odnoszą się bezpośrednio do Jana, który przed chwilą został zrodzony. Miał on iść przed obliczem Jehowy przygotowując Jego ścieżki. Miał dać Jego ludowi poznanie zbawienia poprzez odpuszczenie grzechów. Jak zauważamy w wierszu 3 rozdziału 3 uczynił to, w połączeniu z chrztem Jezusa. Zauważmy, iż tutaj „Jego lud” nabiera nowego sensu – nie dotyczy narodu Izraelskiego, lecz tych, którzy byli wierzącą resztą pośród tego narodu. Wszystko to jest na bazie łaski, nawet w przypadku Jana i jego służby podobnej do służby Eliasza. To jest „odpuszczenie grzechów ich, przez wnętrzności miłosierdzia Boga naszego”.

W wierszach 78 i 79 Zachariasz powraca do momentu przyjścia Chrystusa, gdzie wszystko oczywiście spoczywa na gruncie tej samej łaski, ponieważ słowa „poprzez które” [JND] łączy to, co następuje po nich z tą łaską, która została przed chwilą wspomniana. „Brzask z wysokości” [JND] jest szczególnie pięknym opisem Chrystusa. Zastępczymi słowami zamiast „Brzask” mogłyby być: „Jutrzenka” lub „Wschód”. Jego pojawienie się było zaiste świtaniem nowego dnia. Każdy ziemski wschód słońca dla człowieka, następował z dołu do góry. Ten był „z wysokości”, co znaczy z góry ku dołowi. Duch Boży poruszył Zachariasza, aby ogłosił w natchnieniu świtanie nowego dnia, jednakże pełnia wspaniałości była jeszcze zakryta przed jego oczyma.
Wiedział jednak, że oznacza to wniesienie zarówno światła jak i pokoju dla ludzi. W tym momencie Zachariasz zaczyna mówić o rzeczach, które zostaną wykonane w błogosławieństwie podczas pierwszego przyjścia Chrystusa. Gdy Jezus posunął się dalej w Swej publicznej służbie, światło zaczęło świecić i ścieżka pokoju została dobrze i prawdziwie ugruntowana poprzez Jego śmierć i zmartwychwstanie. A potem stopy Jego uczniów zostały na tę ścieżkę skierowane. Proroctwo Zachariasza zamyka uderzająco piękne spostrzeżenie. Na pierwszy rzut oka widzimy go jako zatrwożonego i pełnego lęku człowieka. Jego ostatnie słowo, które zapisane jest w Piśmie to „pokój”. Widział on poprzez wiarę nadejście Zbawiciela, tak jak brzask nowego dnia błogosławieństwa.
Wiersz 80 podsumowuje całe życie Jana, aż do rozpoczęcia jego służby. Bóg działał z nim w tajemnicy, na pustyni, ucząc go pod kątem jego jakże ważnego w nadchodzących dniach głoszenia pokuty.
									F.B.Hole

Jezus Chrystus: wieczny Bóg i prawdziwy Człowiek 
	Prawda o Osobie Pana Jezusa, Syna Bożego, jest prosta i głęboka. Jest ona objawiona nam w Bożym Słowie. Przez Ducha świętego dzieci Boże mogą ją poznać. Przewyższa ona jednak możność pojęcia rozumem ludzkim, gdyż wiara mocno trzyma się jedynie wypowiedzi Pisma świętego. 
	"Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo". ( Ewangelia Jana 1,1). "Który będąc w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu" (Fil. 2,6). W wieczności, przed czasem, był Bóg, Syn. On jest bez początku, istnieje wiecznie,  mając tę samą godność co Bóg, Ojciec i Duch święty. 
	Wieczny Syn - "Boga nikt nigdy nie widział, Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, objawił go" (Ew. Jana 1,18). "Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego" ( Ew. Mateusza 16,16 ). "Ty mnie umiłowałeś przed założeniem świata" (Ew. Jana 17, 24). On jest też odwiecznie Synem, a więc istnieje wiecznie, nieograniczony czasem.  Jednakże być Synem, nie oznacza, mieć jakiś początek, albo stać w stopniowaniu niżej od Ojca. On jest, jak już wspomniano, równy Bogu i wiecznie istniejący. Znaczy to, że On był w wieczności tym Przedmiotem Miłości Ojcowskiej. On jest Synem Jego Miłości (Kol. 1,13). 
	W czasie na ziemi i teraz w górze, w Niebie, znajduje się Wieczny Syn Boży, "Który się wyparł samego siebie, przyjąwszy postać sługi" (Fil. 2,7) "A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę Jego, chwałę jako Jednorodzonego od Ojca" (Ew. Jana 1, 14). "Lecz co do Syna: Tron Twój o Boże, jest od wieczności do wieczności". Kiedy Syn Boży stał się Człowiekiem, On sam zakrył swoje zewnętrzne promieniowanie Jego Bóstwa.  Zaparł siebie samego, gdyż inaczej, nasze ludzkie serca nie byłyby w stanie znieść Jego Doskonałości (2 Mój. 33,20). Mimo tego pozostał zawsze tym wiecznym Synem Bożym i taki jest stale wszechobecny (Jana 1,18), wszechwiedzący (Jana 18,4) i wszechmocny (Jana 18,6). Także po swym Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu pozostaje Bogiem  w wieczności. Syn Boży, zrodzony z Ducha świętego (Inne tłumaczenie mówi (spłodzony). "Tyś jest Synem moim, dziś cię zrodziłem" (Psalm 2,7). "Duch święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego zacieni cię. Dlatego też to święte, co się narodzi, Synem Bożym nazwane będzie" (Ew Łukasza 1, 35). Również na podstawie tego faktu, że Pan Jezus został przez Boga, Ducha świętego zrodzony, jest On Synem Bożym. W ten sposób był On w Starym Testamencie zapowiedziany i tak Maria Go poczęła. (Łuk. 1,35). Tak Go też poznał Natanael (Jana 1, 49), tak złożył Mu pokłon  ślepo narodzony (Jana 9, 3538) i tak zwrócił się do Niego Tomasz jako do powstałego z martwych (Jana 20, 28). 
	Był prawdziwym Człowiekiem, urodzony jako człowiek i żyjący na ziemi pośród ludzi. "I porodziła swego syna pierworodnego i owinęła go w pieluszki” (Łuk. 2,7). Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić, to co zginęło" (łuk. 19, 10). Przed 2000 lat Syn Boży stał się w Betlejem prawdziwie Człowiekiem. On ma ludzkiego ducha (Jana 13, 21), ludzką duszę (Jana 12,27) oraz  ludzkie ciało (Jana 2,21). Odczuwał głód (Mat 21,18) i zmęczenie (Jana 4,6). Jako Człowiek musiał wędrować od miejscowości do miejscowości (Jana 4,4), chociaż jako Bóg jest zawsze wszędzie obecny. W ewangelii Marka 13,32 czytamy, że ani aniołowie ani Syn nie znają dnia ani godziny przyjścia Syna Człowieczego. On to mówi jako Człowiek ze stanowiska Sługi i Proroka. Mimo tego był On jak Bóg wszechwiedzący. Te fakty przewyższają nasze ludzkie pojęcie, ale wiara rozważa Go jako prawdziwego Człowieka. Pamiętajmy,  że On jest równocześnie wiecznym Bogiem. 
	Był człowiekiem tak samo jak my, lecz bez grzechu  "Grzechu w nim nie ma" (1 Jana 3,5). Pan Jezus nie różnił się jako Człowiek zewnętrznie od nas ludzi, w których mieszka grzech (Rzym.8,3). W Nim jednak nie było grzechu. On nie umiał grzeszyć i żadnego grzechu nie uczynił. Dlatego niebo się otworzyło dwukrotnie nad Nim, na początku i na końcu Jego służby jako Człowieka tu na ziemi. "I rozległ się głos z nieba: Tyś jest Syn mój umiłowany, w tobie znalazłem upodobanie" (Marek 1,11). 
	Jako Człowiek umarł i powstał z martwych "Dlatego Ojciec miłuje mnie, iż ja kładę życie swoje, aby je znowu wziąć" (Jana 10,17). On poszedł na Golgotę i jako Człowiek złożył swoje życie. My wiemy dlaczego! On tam dokonał dzieła odkupienia, abyśmy mogli być zbawieni. On naprawdę umarł. Jego Duch i Jego Dusza poszły do raju (Łuk. 23,43), a Ciało zostało złożone w grobie (Jana 19, 42). Po trzech dniach On powstał cieleśnie. Jako Zmartwychwstały Człowiek ukazał się Kefasowi, potem dwunastu, potem więcej niż pięciuset braciom naraz (1 Kor. 15,5.6). 
	 Jako Człowiek w niebie w wieczności "na obłoku siedział ktoś podobny do Syna Człowieczego (Objaw.14,14). "Wtedy też i sam Syn będzie poddany temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkim" (1 Kor. 15,28). Po swoim Zmartwychwstaniu wstąpił do nieba i zasiadł jako uwielbiony Człowiek na najwyższym miejscu po prawicy Bożej. Również jako Człowiek przyjdzie znowu, aby zabrać Zgromadzenie (Kościół) i wprowadzić go do domu Ojca. Potem ukaże się przed tym światem w chwale. Jako Człowiek będzie On wykonywał sąd (Objaw. 14,14), a z 1 Listu do Koryntian 15,28 jasno wynika, że pozostanie Człowiekiem na całą wieczność. Syn jako Człowiek będzie we wieczności Bogu poddany. Możemy powiedzieć, że On w Boskiej mocy jako Człowiek złożył Swoje życie za nas. On też w Boskiej mocy powstał jako Człowiek. Potem w Boskiej mocy wstąpił do nieba (Efezjan 4,10). W Boskim majestacie zasiada teraz jako uwielbiony Człowiek po prawicy Bożej (Hebr. 1,3). 
	Podsumowanie. Pan Jezus jest wiecznym Bogiem, nie mającym początku i jest równy Bogu. On był i jest w wieczności Synem, w jednej społeczności (miłości) z Ojcem. On stał się prawdziwym Człowiekiem jak my, był jednak bez grzechu, nie uczynił żadnego grzechu i grzech nie mógł Go dotknąć, gdyż On był i jest święty. On też pozostanie wiecznie Człowiekiem. To są fundamentalne Prawdy Pisma świętego. Poświadcza to nie tylko te kilka wymienionych miejsc z Pisma, lecz całe Pismo święte o tym zaświadcza. Jest to nauka Chrystusowa (2. Jana 7 11). 		
			M. Billeter

SĄD NAD ŻYWYMI
„A gdy przyjdzie Syn Człowieczy w chwale swojej i wszyscy aniołowie z nim, wtedy zasiądzie na tronie swej chwały. I będą zgromadzone przed nim wszystkie narody, i odłączy jedne od drugich, jak pasterz odłącza owce od kozłów. I ustawi owce po swojej prawicy, a kozły po lewicy. Wtedy powie król tym po swojej prawicy: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mego, odziedziczcie Królestwo, przygotowane dla was od założenia świata. Albowiem łaknąłem, a daliście mi jeść, pragnąłem, a daliście mi pić, byłem przychodniem, a przyjęliście mnie, Byłem nagi, a przyodzialiście mnie, byłem chory, a odwiedzaliście mnie, byłem w więzieniu, a przychodziliście do mnie. Wtedy odpowiedzą mu sprawiedliwi tymi słowy: Panie! Kiedy widzieliśmy cię łaknącym, a nakarmiliśmy cię, albo pragnącym, a daliśmy ci pić? A kiedy widzieliśmy cię przychodniem i przyjęliśmy cię albo nagim i przyodzialiśmy cię? I kiedy widzieliśmy cię chorym albo w więzieniu, i przychodziliśmy do ciebie? A król, odpowiadając, powie im: Zaprawdę powiadam wam, cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci, mnie uczyniliście. Wtedy powie i tym po lewicy: Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, zgotowany diabłu i jego aniołom. Albowiem łaknąłem, a nie daliście mi jeść, pragnąłem, a nie daliście mi pić. Byłem przychodniem, a nie przyjęliście mnie, nagim, a nie przyodzialiście mnie, chorym i w więzieniu i nie odwiedziliście mnie. Wtedy i oni mu odpowiedzą, mówiąc: Panie! Kiedy widzieliśmy cię łaknącym albo pragnącym, albo przychodniem, albo nagim, albo chorym, albo w więzieniu i nie usłużyliśmy ci? Wtedy im odpowie tymi słowy: Zaprawdę powiadam wam, czegokolwiek nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, i mnie nie czyniliście. I odejdą ci na kaźń wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego“ 
							(Mat. 25,31-46).
	Na początku Królestwa Pokoju, kiedy Syn Człowieczy objawi się w swojej chwale, wszystkie narody ziemi zgromadzą się przed Nim.Narody te będą widziane w dwóch grupach: w obrazie są one widziane jako kozły i owce. Narody będą od siebie oddzielone. Owce wejdą do królestwa a kozły na wieczny sąd. Kryterium, według którego odbędzie się sąd, będzie dotyczyło stosunku do braci króla. 
	Kim są bracia króla? Są to posłańcy narodu izraelskiego, którzy zwiastowali ewangelię wszystkim narodom świata po pochwyceniu kościoła – w pierwszej połowie ostatniego tygodnia Daniela (Mat. 24,14). Czynili to oni z pełnym poświęceniem, narażając swoje życie, ale napotkali na niespotykaną wrogość i sprzeciw. 
	W czasie zgromadzenia narodów Pan będzie brał pod uwagę to, co uczyniono jego braciom w czasie tego trudnego okresu i traktował to tak, jakby uczyniono to jemu samemu. Na pełne zdziwienia pytania obu grup, kiedy mieli oni spotkać króla, On im wyjaśnia, że chodzi o potraktowanie jego braci. „Owce“ przyjęły ewangelię i udowodniły to przyjęciem posłańców króla, jego braci. Jednak „kozły“ okazały odrzucenie ewangelii przez to, że nie przyjęły, nie napoiły, nie nakarmiły i nie przyodziały tych posłańców jak również nie odwiedziły ich w więzieniu. 
	Myślę, że nie musimy wyobrażać sobie tego sądu tak, że poszczególne osoby tworzące zebrane narody będą musiały być osobiście zgromadzone w Jerozolimie. Będzie raczej tak, że wyrok sądu zostanie wydany w Jerozolimie – najprawdopodobniej w obecności poselstw tych narodów, które zjawią się tam w czasie corocznej pielgrzymki w trakcie trwania królestwa pokoju. Takie miejsca jak Mateusz 13, 38-43, 49. 50 są wskazówką do takich  wniosków.